ترجمه : ( 2 / 283 - 277 ) محققا كسانى كه ايمان آوردند و نيكوكارند و نماز را بپاى ميدارند و زكات مال خود را ميدهند پاداش عمل نيك آنها نزد پروردگار ايشان است و نه خوفى است بر آنها و نه آنكه آنها محزونند ؛ اى اهل ايمان ايمان آريد و خوددارى نمائيد از نافرمانى خدا و دست از ربا برداريد اگر واقعا مؤمن ميباشيد ، پس اگر ربا را ترك نكرديد اعلام كرده‌ايد بجنگ با خدا و با رسول خدا و اگر از رباخوارگى توبه كنيد براى شما است اصل مال خودتان نه ستم به كسى روا داريد و نه ستم بشما وارد گردد ، و اگر از كسى طلب‌كاريد كه توانا بر رد آن نيست وى را مهلت دهيد تا توانگر گردد و اگر به او ببخشيد بهتر و نيكوتر است از براى شما اگر بفائده آن دانا باشيد ، بترسيد از روزى كه در آن روز بازگشت به خدا مينمائيد و در آن روز هر كس كاملا بپاداش عمل خود خواهد رسيد و به كسى ستم وارد نميگردد اى كسانى كه ايمان آورديد وقتى معامله‌اى بين شما واقع گرديد با مدت معينى پس بايد نوشته شود و بايد نويسنده درستكارى معامله شما را بنويسد و كاتب نبايد از نوشتن اباء نمايد همانطورى كه خداوند نوشتن را بوى تعليم داده بايد بنويسد پس بايد كاتب بنويسد و مديون امضاء نمايد و بايد از خدا كه پروردگار اوست بترسد و از آنچه قرارداد شده چيزى كم نكنيد پس هر گاه مديون سفيه باشد يا ضعيف و قادر بر نوشتن نباشد بايد ولىّ او بدرستى بنويسد و دو مرد از مردهاى خودتان را شاهد گيريد و اگر دو مرد نباشد دو زن از آن كسانى كه طرفين معامله راضى ميباشند و اگر يكى از آن دو زن شاهد ( قضيه معامله را ) فراموش كرد آن زن ديگر به ياد او آورد و وقتى شاهدها را طلب كردند براى اداء شهادت نبايد امتناع كنند از شهادت دادن و مسامحه نكنيد از نوشتن معامله با آن مدتى كه معين شده چه